MlKOJAŃ MIG-27

 

Piotr Butowski

 

Na początku lat pięćdziesiątych pojawiły się pierwsze taktyczne bomby jądrowe, co w znacznym stopniu zmieniło całą doktrynę wojskową. Zniknęło z niej bezpo­średnie wsparcie lotnicze (czyli działanie lotnictwa nad polem wa­lki), zwiększyło się natomiast zna­czenie izolacji rejonu działań (czyli wykonywania uderzeń na węzły komunikacyjne, mosty, zgrupowa­nia wojsk itp. na głębokości 100 i więcej kilometrów za linią frontu). Wobec tego lotnictwo radzieckie uznało za niepotrzebne samoloty szturmowe, rozwijano zaś klasę sa­molotów myśliwsko-bombowych. Dopiero po kilkunastu latach, pod koniec lat sześćdziesiątych, wróco­no do idei samolotu bezpośrednie­go wsparcia (szturmowego). Tym niemniej nie było jasne, jaki powi­nien on być. Według niektórych koncepcji potrzebny był opance­rzony samolot poddźwiękowy, we­dług innych — silnie zainspirowa­nych zachodnioeuropejskim Jagu­arem — samolotowi szturmowemu potrzebna była prędkość nad-dźwiękowa dla pokonywania obrony powietrznej i ucieczki przed myśliwcami przeciwnika, a ewen­tualnie także podjęcia z nimi walki.

Zadanie zaprojektowania samo­lotu szturmowego postawiono kon­struktorom na początku 1969 r. Ró­wnolegle trwały prace nad samolo­tami obu koncepcji, poddźwięko-wym i naddźwiękowym. W grupie opancerzonych poddźwiękowych samolotów szturmowych zwyciężył Su-25, według drugiej filozofii po­wstały samoloty MiG-27 oraz Su-17, które stanowią kontynuację typowego samolotu myśliwsko-bo-mbowego, jakim był Su-7B.

W biurze konstruktorskim Mikojana zaczęto od bezpośredniej mo­dyfikacji samolotu myśliwskiego MiG-21, nazwanej MiG-21Sz. Projekt ten różnił się od zwykłego MiG-21 jedynie powiększonymi skrzydłami i sześcioma wysięgni­kami na uzbrojenie. Później dopie­ro zaczęto znacznie silniej modyfi­kować konstrukcję MiG-21. Prace nad samolotem szturmowym ob­jęto nazwą kryptonimem „27" z prostą aluzją do przewidywanej nazwy wojskowej MiG-27. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych przygotowano dwa projekty: MiG-27Sz oraz iz­dielije 27-11.

Projekt samolotu szturmowego MiG-27Sz (szturmowik) jest wer­sją MiG-21, ale od MiG-21 został w nim tylko tył kadłuba z usterze-niem. Samolot, przypominający brytyjskiego Hawker Hunter, ma silnik bez dopalacza, boczne wloty powietrza i trapezowe skrzydło o dużej rozpiętości i powierzchni. Na skrzydłach założono klapy przednie. Zastosowanie bocznych wlotów powietrza pozwoliło zna­cznie wysunąć do przodu kabinę pilota, co — wraz ze ścięciem nosa samolotu, poprawiło pilotowi wi­doczność do przodu w dół. Kabinę, po raz pierwszy w samolotach MiG, zaprojektowano jako opancerzoną. Uzbrojenie MiG-27Sz stanowiło dwulufowe działko GSz-23 wbu­dowane na stałe pod kadłubem oraz 3000 kg bomb na dziewięciu wysięgnikach: sześciu pod skrzyd­łami i trzech pod kadłubem.

Drugi projekt, izdielije 27-11 ma swoje korzenie w Analogu, mody­fikacji seryjnego MiG-21 z nowym skrzydłem ostrołukowym, opraco­wanym dla pasażerskiego samolo­tu naddżwiękowego Tu-144. Analog, nazywany oficjalnie MiG-211 (issledowatielskij), albo też izdieli-je 21-11, został oblatany przez OlegaGudkowa 18 kwietnia 1968 r. Po paru latach prób poznano dość dobrze własności skrzydła ostro-łukowego i dlatego postano­wiono wykorzystać je w projekcie samolotu myśliwsko-bombowego izdielije 27-11. Właściwie z Analoga zostało niewiele, ale za to naj­ważniejsze — skrzydło. Kadłub jest zupełnie inny, półokrągłe wloty po­wietrza są boczne, zamiast jednego czołowego w MiG-21. To pozwoli­ło poprawić widoczność z kabiny pilota, sama kabina została silnie opancerzona. W nosie samolotu zaplanowano rozmieszczenie apa­ratury zakłóceniowej oraz urządzeń do naprowadzania rakiet kierowa­nych powietrze-ziemia. Napędem 27-11 były dwa silniki ułożone obok siebie w kadłubie. Uzbroje­niem były rakiety kierowane i nie-kierowane oraz bomby, podwie­szane na ośmiu wysięgnikach pod skrzydłami oraz czterech pod kad­łubem, łącznie 3000 kg.

Jednakże w tym czasie samolot MiG-21 stawał się juz przestarżały, a poza tym był za mały, miał zbyt mały zasięg i udźwig uzbrojenia jak na potrzeby samolotu myśliwsko-bombowego. Dlatego ostate­cznie jako podstawę wzięto no­woczesny i cięższy myśliwiec MiG-23 ze skrzydłem o zmiennej geometrii. Miała na to wpływ także żywa w latach sześćdziesiątych idea wielozadaniowości: ten sam typ samolotu, po dokonaniu nie­wielkich zmian miał służyć i jako myśliwiec, i jako szturmowiec (na­wiasem, również obecnie taka koncepcja dominuje — wieloza-daniowość na bazie Su-27). Pro­gram prac nad samolotem myśliw-sko-bombowym na bazie MiG-23 nazwano kryptonimem ,,32".

20 sierpnia 1970 r. Piotr Osta-pienko oblatał prototyp pierwsze­go samolotu z rodziny ,,32", ozna­czonego izdielije 32-24 lub też MiG-23B. Prototyp 32-24/1 nosi numer boczny 321 i obecnie moż­na go obejrzeć w muzeum na lot­nisku Chodynka w Moskwie. MiG-23B był modyfikacją MiG-235 z niewielkimi zmianami: silnik R-27F2M-300 konstrukcji Siergieja Tumanskiego zastąpiono mocniejszym o tonę ciągu silnikiem AL-21F3 konstrukcji Archipa Lulki, a z nosa kadłuba samolotu usunięto radar. Zamiast tego zainstalowano system celowniczy Sokół-23S oraz integralny bezwładnościowy układ nawigacyjny KN-23 z systemem bli­skiej nawigacji RSBN-6S, dopple-rowskim radarem nawigacyjnym DISS-7, bezwładnościowym syste­mem kursu i pionu IKW-8 oraz sys­temem powietrznych sygnałów SWS. KN-23 wraz z systemem au­tomatycznego sterowania SAU-23B, umożliwia wykonanie przez sa­molot automatycznego przelotu po zaprogramowanej trasie, doprowa­dzenie samolotu do zaprogramowa­nego lotniska, zbudowanie manew­ru do lądowania podczas wyjścia na lotnisko z dowolnego kierunku i sprowadzenie samolotu do wyso­kości 50-60 m. Samolot otrzymał celownik strzelecki ASP-17B oraz celownik bombardierski PBK-3.

Przód samolotu MIG-23B został mocno ścięty do dołu, co wraz z powiększeniem oszklenia kabiny polepszyło pilotowi widoczność ziemi. Udźwig uzbrojenia zwięk­szył się w porównaniu z wersjami myśliwskimi MiG-23 z 2000 do 3000 kg. W maksymalnej wersji załadowania samolot brał dwie bomby 500 kg na dwóch wysięg­nikach pod kadłubem oraz cztery bomby po 500 kg na dwóch dwu-zamkowych belkach pod nieru­chomymi częściami skrzydeł.

W 1971 r. ruszyła produkcja se­ryjna MiG-236 w zakładzie Zna-mia Truda w Moskwie, ale po zbudowaniu 24 samolotów przerwa­no ją. Przed wznowieniem produ­kcji w konstrukcji samolotu wpro­wadzono zmiany analogiczne do tych. jakie są między MIG-23S i MIG-23M, tzn. powiększono po­wierzchnię ruchomych części skrzydeł oraz zabudowano silnik R-29-300. W zmodyfikowany sys­tem celowniczy So/to/-23N włą­czono dalmierz laserowy Fon-1400 zainstalowany w nosie kadłuba. Ponieważ samolot był przeznaczo­ny do działań w warunkach silnej obrony przeciwlotniczej, wprowa­dzono opancerzenie kabiny pilota w postaci płyt stalowych nałożo­nych na burty kadłuba. Samolot otrzymał na stałe system zakłóceń aktywnych SPS-141 oraz wyrzut­nie flar i dipoli. Zbiorniki paliwa zabezpieczono przed wybuchem systemem gazu neutralnego. Cie­kawostką są dwa dodatkowe uchwyty do podwieszania dwóch bomb po 100 kg zainstalowane pod tylną częścią kadłuba. Powsta­ły w ten sposób w 1973 r. samolot MiG-23BN (izdielije 32-23) był produkowany w znacznej liczbie z przeznaczeniem na eksport, jedy­nie nieliczne samoloty tej wersji użytkowane były w ZSRR. W ko­dzie NATO otrzymał on oznaczenie dwie nazwy: F/ogger-F i F/ogger-H (ten drugi ma system ostrzegawczy Bierioza z   antenami   po   bokach przodu kadłuba).

Dla potrzeb sił powietrznych ZSRR podjęto się bardziej grun­townej modernizacji nazwanej MiG-23BM (izdielije 32-25). Po­nieważ samolot był bliski konstru­kcją do poprzednich, nie budowa­no prototypu lecz od razu przy­stąpiono do uruchamiania produ­kcji seryjnej w zakładzie w Irkucku (zakład ten był zaznajomiony z konstrukcją MiG-23, bowiem produkował seryjnie samoloty MiG-23UB). Pierwszy seryjny MiG-23BM powstał w 1973 r., a po przyjęciu do uzbrojenia otrzy­mał nazwę wojskową MiG-27 (w kodzie NATO Flogger-D). Nieco później produkcję MiG-27 podjął także zakład w Utan-Ude. Łącznie powstało 910 samolotów MiG-27, z czego 560 w wersji podstawowej MiG-27, 200 MiG-27K i 150 MiG-27M. Głównym konstrukto­rem całej rodziny samolotów MiG-27, zajmującym się nimi od 1970 r. do dziś, jest Grigorij Siedow. Możliwości bojowe samolotu MiG-27 powiększyły siew porów -naniu do MIG-23BN dzięki zasto­sowaniu pokładowej maszyny cyf­rowej, która pozwoliła połączyć system celowniczy i system nawi­gacyjny w jeden system nawiga-cyjno-celowniczy PrNK-23.

W konstrukcji płatowca MiG-27 zaszły zmiany mające na celu dalsze wyspecjalizowanie go w atakowa­niu celów naziemnych. Zakładając, że samolot myśliwsko-bombowy nie musi latać bardzo szybko i wy­soko, uproszczono konstrukcję wlotów powietrza, rezygnując z ich regulacji. Uproszczono też silnik: MiG-27 ma silnik R-29B-300 z dwupozycyjną dyszą wylotową i mniejszym ciągiem 112,8 kN (11 500 kG), dostosowany do lotów na małej wysokości. Spowodowało to ograniczenie dopuszczalnej pręd­kości samolotu do 1885 km/h (Ma=1,7). Samolot przystosowa­no do działania z lotnisk grunto­wych wprowadzając niskociśnie-niowe i mające większą szerokość pneumatyki kół podwozia głów­nego (aby zmieścić je wewnątrz płatowca trzeba było pogrubić ka­dłub w tylnej części, co sprawia wrażenie dostosowania go do re­guły pól). Dwulufowe działko GSz-23Ł, stosowane we wszyst­kich wersjach MiG-23, w MiG-27 zastąpiono sześciolufowym dział-kiem GSz-6-30 kał. 30 mm. Pod-kadłubowe węzły podwieszania uzbrojenia przeniesiono pod kanały doprowadzające powietrze do sil­nika, co umożliwiło podwieszanie pod nimi belek na dwie bomby po 500 kg każda, a tym samym zwięk-szenie łącznego ładunku uzbrojenia do 4000 kg. Odpowiednio do tego wzmocniono konstrukcję płatow­ca. Myśliwsko-bombowe MiG-27 z powodu swoich krótkich i płas­kich nosów noszą wśród pilotów rosyjskich żargonowe przezwisko „Utkonos" (utka to kaczka).

Najbardziej zaawansowaną z modyfikacji MiG-27 jest MiG-27K (izdielije 32-26. w po­staci prototypowej noszący nazwę MIG-23BK). W kodzie NATO MiG-27K oraz późniejsze wersje otrzymał oznaczenie Flogger-J. Podstawowym celem tej modyfi­kacji byto przystosowanie samolo­tu do przenoszenia bomb korygo­wanych z układem laserowym. Bomb takich nie da się stosować z innych wersji samolotu MiG-27, bowiem układ podświetlania celu stacji laserowej Klon może wychy­lać się do dołu jedynie o 35°, podczas gdy bomba spada z tyłu za samolotem. Dlatego specjalnie dla MiG-27K powstała stacja lasero-wo-telewizyjna Kajra (stąd i litera K w nazwie samolotu), której lust­ro wychyla się po 35° na boki, 6° do góry i 160° do dołu, czyli może „patrzeć" do tyłu i podświetlać cel dla opadającej bomby laserowej KAB-500Ł. Przed zrzuceniem bomby pilot widzi cel na mono­chromatycznym ekranie telewizyjnym w kabinie, wskazuje go syste­mowi celowniczemu, po czym włą­cza układ śledzenia. Od tego czasu promień lasera automatycznie wy­chyla się odpowiednio do prędko­ści lotu i manewrów samolotu i utrzymywany jest stale na celu podświetlając go dla układu na­prowadzania bomby lub rakiety la­serowej. Zastosowanie stacji Kajra wymagało zmodyfikowania syste­mu celowniczo-nawigacyjnego (PrNK-23K) z silniejszym cyfro­wym komputerem pokładowym (dziś pojemność jego pamięci, 48 kB, nie imponuje, ale pamiętajmy, ze był to rok 1974, wtedy było to więcej niż miały przeliczniki na po­kładzie ciężkich bombowców). Komputer umożliwiał prowadzenie celnego ognia z działka, zrzucania rakiet i bomb nie tylko w locie prostoliniowym, ale i w czasie ma­newrowania. Można też było auto­matycznie ostrzelać cel o zaprog­ramowanych współrzędnych, bez potrzeby widoczności wzrokowej. Szeroki nos ze zgrupowanymi w nim oknami stacji laserowej i ka­mery telewizyjnej systemu Kajra oraz kroplową anteną stacji zakłó­cającej SPS-141FSz S/neń jest naj­bardziej typowym elementem wy­glądu zewnętrznego MiG-27K. Dal­szą widoczną zmianą jest nowy kształt przykadłubowych części skrzydeł, które zostały wydłużone do przodu, tworząc wąskie napływy.

Produkcję seryjną MiG-27K uru­chomiono w 1977 r. w zakładzie w Irkucku, trwała ona do roku 1982, jej wielkość wyniosła 200 egzemp­larzy. Podobno istnieje też modyfika­cja rozpoznawcza MIG-27KR ze spe­cjalnym zasobnikiem pod kadłubem.

Ponieważ stacja Kajra jest bardzo droga (zwłaszcza specjalny pryz­mat wychylający promień lasero­wy), nie za bardzo nadawała się dla samolotu mającego w założeniu być masowym samolotem myśliw-sko-bombowym. Dlatego zaraz za MiG-27 K powstała jego prostsza wersja MIG-27M (izdielije 32-29) produkowana przez zakład w Ir­kucku od 1978 do 1983 r. W wy­glądzie zewnętrznym różni się ona od MiG-27K wyłącznie nosem ka­dłuba, który jest nieco tylko grubszy 1 niż w „prostym" MiG-27. Tym nie­mniej różnice wewnętrzne są zna­czne, system uzbrojenia MiG-27M jest uboższy niż MiG-27K, ale bo­gatszy niż MiG-27.

Podstawowym celem moderniza­cji (w porównaniu z MiG-27) było przystosowanie samolotu do prze­noszenia ciężkich rakiet kierowa­nych laserowo Ch-29Ł i telewizyj-nie Ch-29T (rakiety kierowane laserowo można było stosować i wcześ­niej, ale wymagało to podświetlenia celu przez stację zewnętrzną, np. naziemną). Do naprowadzania rakiet laserowych w nosie samolotu MiG-27M dalmierz Fon-1400 zastąpiono stacją podświetlania celu i pomiaru odległości Klon-PM. Dla rakiet tele­wizyjnych w kabinie pilota założono ekran telewizyjny oraz system prze­kazywania obrazu z głowicy napro­wadzania rakiety. Pilot sterował gło­wicą rakiety wiszącej pod skrzydłem do chwili uchwycenia przez nią celu, a następnie odpalał rakietę, która dalej zmierzała już samodzielnie. Sy­stem nawigacyjno-celowniczy PrNK -23M wykorzystywał wylicznik cyf­rowy o pojemności pamięci 24 kB. MiG-27D (dorabotannyj, izdie-lije 32-27) to modyfikacja po­wstała w wyniku przerobienia po­wstałych wcześniej prostych MiG-27 do standardu MiG-27M. W latach 1982-1985 samoloty MiG-27 kolejno przylatywały do zakładu w Ułan-Ude, gdzie zakła­dano na nie system nawigacyj­no-celowniczy PrNK-23M i stację laserową Klon-PM, a także przera­biano skrzydła tworząc długie na­pływy przy kadłubie. W toku służ­by dalej rozszerzano możliwości bojowe tych samolotów, np. do­stosowano MiG-27M i MiG-27D do przenoszenia rakiet przeciwra-diolokacyjnych Ch-25MP i Ch-27PS, zaś MiG-27Ktakzedo rakiet Ch-31P. W wyniku doświadczeń wojny afgańskiej na samolotach MiG-27 założono automaty sta­wiania zakłóceń pasywnych (wy­rzutnie flar i dipoli) BWP-50-60 w wysokich grzebieniach na grzbiecie kadłuba.

Wraz z zaprzestaniem produkcji MiG-27 w ZSRR, przekazano ją do Indii. Produkowana w zakładach w Nasik wersja MIG-27L (izdielije 32-29L) jest odpowiednikiem MiG-27M, z nieznacznymi tylko zmianami. Pierwszy komplet elementów dla MiG-271 (tzw. izdie­lije 32-29LK, k od: komplekt) zo­stał wykonany w 1985 r. w Irkuc-ku, a pierwszy samolot złożony z tych części w Indiach opuścił zakład w Nasik 11 stycznia 1986 r. Pierwszy całkowicie indyjski Baha-dur (tak jest nazywany MiG-27L) powstał w 1988 r., jednocześnie w zakładzie w Koraput uruchomio­no produkcję silników R-29B-300. Program przewiduje zbudowanie 165 samolotów tego typu, setny samolot powstał w maju 1992 r., zakończenie produkcji jest przewi­dywane na 1997 r. Indie obecnie przygotowują modernizację tych samolotów polegającą na założeniu własnej lub zachodniej aparatury: urządzenia odpowiadającego IFF -405A, radiostacji VUC-201A, od­biornika znaczników ARC-610A, radiowysokościomierza RAM-700A, rejestratora lotu itp.

Interesująca tabela została opub­likowana w biuletynie „Informacja Techniczna" wydanym przez CAGI w 1992 r. Podane są w n im względ­ne współczynniki efektywności bo­jowej poszczególnych wersji MiG -27. l tak, dla wykonania takiego samego zadania bojowego, jakie wykonuje 10 samolotów MiG-23 BN, wystarczy 7 samolotów MiG-27 albo 5 samolotów MiG-27M i MiG-27D, albo też 4 MIG-27K. Przy tym straty MiG-27 stanowią 50% strat samolotów MIG-23BN, w przypadku MIG-27K, MIG-27M i MiG-270 wynoszą one 36%.

Zcałej rodziny myśliwsko-bom-bowych modyfikacji MiG-23 i MiG-27 za granicę sprzedawany był tylko MiG-23BN (do Algierii, Angoli, Bułgarii, Kuby, Czechosło­wacji, Egiptu, Etiopii, Indii, Iraku, Libii, NRD), a następnie licencja na MiG-27L. MiG-23BN były używane bojowo w konflikcie izraels-ko-syryjskim nad Libanem w 1982 r., w czasie walk w Angoli, w wojnie iracko-irańskiej. MiG-27 uczestni­czyły w wojnie w Afganistanie.

W 1991 w europejskiej części ZSRR było w służbie 360 samolo­tów MiG-27, w tym 329 w siłach powietrznych (nawiasem, spośród ośmiu pułków MiG-27 cztery stac­jonowały w Niemczech, trzy na Litwie i Łotwie, a tylko jeden w Ro­sji — i to szkolny). Pozostałe 31 samolotów miał 88. morski plmb (pułk lotnictwa myśliwsko-bom-bowego) Floty Północnej. Na po­czątku 1993 r. samoloty z Niemiec zostały przebazowane do WN P, np. 22 marca z bazy Finsterwalde od­leciało 28 MIG-27M należących do 339. plmb, z bazy Grossenhain 28 MiG-27D z 296. plmb, a następ­nego dnia 30 MiG-27D z 19. plmb gwardii z bazy Mirów. Obecnie wszystkie MiG-27 są kasowane (1 kwietnia 1993 r. grupa zachodnich obserwatorów oglądała zniszcze­nie partii dziesięciu pierwszych bia­łoruskich MiG-27 w bazie Lesna-ja). Według stanu na październik 1993 r. Białoruś miała 5, zaś Ukrai­na 49 samolotów MiG-27, wszyst­kie w bazach remontowych lub likwidacyjnych.

 

Charakterystyka samolotu MiG-27K.

Załoga. Jeden pilot wyposażo­ny w fotel katapultowy KM-1M.

Zespół napędowy. Silnik turbo­odrzutowy R-29B-300 konstrukcji zespołu Sojuz, ciąg maksymalny 78,45 kN (8000 kG) oraz 112,77 kN (11 500 kG) z dopalaniem. Masa paliwa w zbiornikach we­wnętrznych wynosi 4560 kg.

Pfatowiec. Jak w samolocie MiG-23, ale przód kadłuba skróco­ny, kabina opancerzona zewnętrz­nie ułożonymi płytami, wloty po­wietrza do silników nieregulowane. W przykadłubowej części skrzydeł długie napływy. Koła główne mają niskociśnieniowe pneumatyki o większej szerokości (840 x 360 mm), koła przednie są także powię­kszone (570 x 140 mm). Rozstaw kół podwozia głównego 2,728 m, baza podwozia 5,991 m.

Wyposażenie. System celowni-czo-nawigacyjny PrNK-23Kzwyli-cznikiem cyfrowym, zapewniający celowanie z wszystkich rodzajów uzbrojenia w warunkach widocz­ności oraz bez widoczności celu. W przodzie kadłuba stacja lasero-wo-telewizyjna Kajra służąca do naprowadzania na cel rakiet i bomb kierowanych laserowo (główny konstruktor stacji D. Chorał z C KB Geofizyka). W samolotach MiG-27M i MiG-270 system PrNK -23M, zaś w MiG-27 — PrNK-23.

Układ nawigacji bezwładnoś­ciowej zapewnia odchylenie stan­dardowe od trasy poniżej 1,0% odległości. System automatycznego sterowania SAU-23B1, system bliskiej nawigacji A-321 (Ko-rałł-\), doplerowski radar nawiga­cyjny DISS-7. radiowysokościo-mierz A-031, głosowy informator RI-65, radiostacje R-862 i R-864.

W nos samolotu wbudowana jest stacja zakłóceń aktywnych SPS-141M Sirień-FSz. możliwe jest także podwieszanie zasobni­ków z innymi stacjami zakłócają­cymi. Automat stawiania zakłóceń pasywnych BWP-50-60; stacja ostrzegawcza SPO-15.

Uzbrojenie. Samolot zabiera do 4000 kg uzbrojenia, w tym rakiety i bomby kierowane laserowo (Ch-25MŁ, Ch-29Ł, KAB-500Ł), tele-wizyjnie (Ch-59M, Ch-29T. KAB-500Kr) oraz rakiety przeciwradiolo-kacyjne (Ch-25MP, Ch-27. Ch-31 P). Zastosowanie rakiet prze-ciwradiolokacyjnych wymaga podwieszenia zasobnika z aparatu­rą programowania głowicy rakiety przed startem, w przypadku rakiety Ch-31 P jest to aparatura Progress, w przypadku starszych rakiet — Wjuga. Do kierowania rakietą Ch-59M do chwili uchwycenia ce­lu przez głowicę telewizyjną pod­wieszany jest zasobnik APK-8.

MiG-27K zabiera wszelkie typy uzbrojenia niekierowanego: bomby o wagomiarze do 1000 kg, kasety bombowe, rakiety niekierowane, zasobniki działkowe (w tym zasob­niki SPPU-22-01 z ruchomymi lu­fami), zbiorniki z mieszaninązapala-jącą. Dla samoobrony samolot może zabierać rakiety powietrze—powiet­rze R-60. Pod kadłubem na stałe zamontowane jest sześciolofowe działko GSz-6-30 kalibru 30 mm z zapasem 265 naboi.

Rozmiary. Długość całkowita 17,076 m; długość kadłuba 15,489 m; rozpiętość przy skrzyd­łach całkowicie złożonych 7,779 m; rozpiętość przy skrzydłach cał­kowicie rozłożonych 13,965 m; powierzchnia nośna przy skrzyd­łach całkowicie złożonych 34,16 m2; powierzchnia nośna przy skrzydłach całkowicie rozłożonych 37,35 m2; wysokość 5,991 m.

Masy. Własna 12 100 kg; star­towa maksymalna na lotniskach gruntowych 18 100 kg; startowa maksymalna 20 670 kg (z ośmio­ma bombami FAB-500); normalna do lądowania 14 200 kg; paliwa wewnętrznego 4560 kg; uzbroje­nia maksymalna 4000 kg.

Osiągi. Prędkość maksymalna na dużej wysokości 1880 km/h (Ma=1,7); prędkość maksymalna nad ziemią 1350 km/h (Ma=1,1); promień działania z dwiema rakie­tami Ch-29 w locie na małej wyso­kości 225 km; maksymalny pro­mień działania z dwiema rakietami Ch-29 i trzema dodatkowymi zbio­rnikami paliwa 540 km; zasięg ma­ksymalny bez zbiorników dodatko­wych 1750 km; zasięg maksymalny z trzema zbiornikami dodatkowymi 2500 km; długość rozbiegu 800 m; prędkość oderwania 315 km/h; długość dobiegu 950 m; prędkość lądowania 270 km/h; dopuszczal­ne przeciążenie eksploatacyjne 7,5. Kolorowe zdjęcia samolotu MIG-27 umieszczono na str. 110.